ช่วงเวลาที่ฉันหายไป...กี่เดือนแล้วนะ  ถ้าจะนับมันคงนาน..นานจนใครหลายๆคนลืมฉัน  นานจนใครหลายๆคนสงสัย  นานจนใครหลายคนถามหา...ฉันหายไปไหน?...

ฉันยังอยู่..อยู่ในที่ที่ฉันควรอยู่  หลังจากปิดร้านไปแล้ว  ฉันต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการเปลี่ยนแปลงวิถีขีวิตตัวเองใหม่  ฉันเดินหนีจาก  สิ่งที่เคยทำ  สิ่งที่เคยเป็น  ในตลอดหลายๆเดือนที่ผ่านมาเมื่อฉันอยู่กับร้าน แม่สาวน้อยของฉัน

งานใหม่...ฉันเริ่มทันทีหลังจากปิดร้าน มันไม่ได้ดีอะไรนัก แต่ฉันรับปากเจ้าของไว้ว่าฉันจะไปช่วย ฉันจึงทำอย่างที่พูด  แม้ว่ามันจะเหนื่อยทั้งกายและใจ แต่...มันก็ทำให้ฉันอยู่ต่อไปได้

หลายๆครั้งที่ เมื่อเลิกงานและฉันวิ่งข้ามถนนไปที่รถเพื่อขับกลับบ้าน ถ้าฉันมองกลับไปก็ยังคงเห็น ร้าน..ร้านที่เคยเป็นของฉัน  บัดนี้มันเปลี่ยนหน้าตา..ถูกทาสีเขียวจัดจ้านไปทั่วทั้งร้าน  ไม่มีต้นไม้ซักต้น ...  น้ำตาฉันมันไหลด้วยความรู้สึกอัดอั้นในใจ  ฉันเฝ้าบอกตัวเองว่า มันจะต้องมีวันที่เป็นของฉัน  ฉันมองเห็นความผิดพลาดของตัวเอง  มากมายหลายเรื่อง  แม้จะบอกตัวเองว่ายอมรับได้  แต่...ในบางครั้งก็จำต้องขับรถกลับบ้านทั้งน้ำตา เมื่อหันกลับไปมองร้าน...ร้านที่เคยเป็นของตัวเอง

จริงๆฉันไม่จำเป็นต้องหาอะไรทำเพื่อฆ่าเวลา เพราะฉันเลิกงาน 2 ทุ่ม บางวัน 3 ทุ่ม กว่าจะถึงบ้านฉันก็อ่อนระโหยโรยแรงจนคร้านที่จะทำอะไรอีก...แต่ด้วยความเคยชิน ฉันแวะไปที่บอร์ดแห่งหนึ่งซึ่งเป็นที่ประจำของฉัน และตั้งใจไปบอร์ดแห่งหนึ่งเพื่อ...ร่วมเป็นส่วนหนึ่งในการสร้างบุญที่ยิ่งใหญ่

ฉันไปพบกับสิ่งที่ฉันเองเคยคิดอยากทำพอดี...เสียงอ่านเพื่อผู้สนใจแต่อาจจะติดขัดกับปัจจัยหลายๆด้าน ทำให้ตัวเองไม่สะดวกที่จะอ่านเอง  คนกลุ่มหนึ่งอาสาเป็นดวงตาแทนคนเหล่านั้น ด้วยการอ่านให้ฟัง  และฉันได้เริ่มทำมาระยะหนึ่งแล้ว  เสียงอ่านพระไตรปิฎก..ซึ่งมีคนจำนวนน้อยที่วนเวียนกันอ่าน พระไตรปิฏกทั้ง 84000 พระธรรมขันธ์  ตอนนี้ยังอยู่ในช่วงทดลองค่ะ  หลายๆคนอ่านแล้วก็อัพโหลดไฟล์เสียงขึ้นหน้าเว๊บเพื่อให้ผู้อื่นได้ฟังกัน หนึ่งในจำนวนนั้นมีฉันอยู่ด้วย  ซึ่งแต่ละครั้งที่อัดเสียงอ่าน ฉันใช้เวลานานทีเดียว แต่ก็ใช่ว่าจะออกมาดีสมใจตัวเองนัก  เป็นแค่ว่าพอฟังได้และอิ่มใจตัวเองทุกครั้งที่ได้ทำ

...

ที่ฉันมาเขียนบล๊อกวันนี้..เพราะฉันตื่นเช้าและเตรียมตัวจะไปใส่บาตรเนื่องในวันแม่  ซึ่งเชื่อว่าหลายๆคนคงกำลังจะทำเหมือนกันใช่ไหมคะ...และอีกประการที่สำคัญคือฉันคิดถึงพวกคุณทุกคน .. ฉันไม่เขียนอะไรทิ้งไว้เพราะไม่แน่ใจว่าตัวเองจะมีเวลาแวะไปเยี่ยมใครๆได้อีกมากน้อยแค่ไหน  แต่ยังไงก็ตามฉันขอให้คุณเชื่อว่าฉันคิดถึงพวกคุณทุกๆคน

อีกประการที่สำคัญฉันไม่ได้หายไปจมอยู่กับความหวังลมๆแล้งๆเหมือนที่ใครบางคนมาทิ้งคอมเม้นท์ไว้ ฉันขอบคุณที่คุณหวังดี แต่ถ้าคุณจะยอมเชื่อฉัน ฉันเพียงอยากบอกว่าฉันรู้ว่าฉันควรทำอะไร ฉันรู้ว่าฉันกำลังทำอะไร ฉันรู้ว่าฉันต้องทำอะไร บางทีสิ่งที่คุณคิดว่าคุณเข้าใจอาจผิดหมด..หรือถูกเพียงบางส่วนก็ได้นะ

สายแล้วค่ะตอนนี้...พวกเราไปบอกรักแม่และทำสิ่งดีๆให้แม่ชื่นใจกันเถอะค่ะ

สุขสันต์วันแห่งความรัก(แม่)ค่ะทุกคน